MUSTAFA - (Elinde bir sepet) Hanım Efendi... Balık almayacağız değil mi? AFİTAP – Evet... Bu hafta hava çok rüzgârlı geçti, her halde balık pahalılaşmıştır... Onun yerine et al... Dikkat et, kıvırcık olsun, hem de Arnavut kasaptan emi... MUSTAFA - Peki Efendim... Haaa... Sebze ne alayım, geçen gün çarşıda taze bezelye görmüştüm... AFİTAP – Hayır... Ben turfanda yetişen sebzeleri sevmem, lezzeti yoktur; sen yine bize dünkü gibi ıspanak al. MUSTAFA - Peki Hanımefendi... Başka? AFİTAP - Bu kadar... Ha; dönünce hesap pusulasını getirmeği unutma... Hem daha dünün hesabını da vermedin. MUSTAFA - Peki Efendim. (Sağdan çıkar). SAHNE: II Afitap - Muttalip (Muttalip ortadan girer) AFİTAP - OOO sen misin? Nerede idin? MUTTALİP - Hiç, bir hastadan geliyorum. AFİTAP - Sen mi? Haydi canım... MUTTALİP - Peki ama neye hayret ettin? AFİTAP - Neye olacak, seni daha ilk defa hastaya çağırdıklarını görüyorum da... MUTTALİP - Beni mi? AFİTAP – Öyle ya canım, kaç senedir evliyiz... Böyle sabahleyin erkenden seni... Hem de bir hastaya çağırdıklarını yeni görüyorum... MUTTALİP - Ne ise, artık bu bahsi kapayalım... İşte bundan sonra bizi de çağıracaklar demektir. AFİTAP - Ey; peki, kimmiş bu... Her halde bir yabancıdır. MUTTALİP - Hayır canım, İstanbullu; hem de halis İstanbullu... Demin de dedim ya, artık talihim açıldı...

---